รักแต่ใจไม่มีบทที่ 4

เมื่อได้ยินคำพูดของเขา คุณแม่ก็ถอนหายใจยาว

"ลูกพูดก็มีเหตุผล ตอนนี้เกวน่าสงสารที่สุดจริงๆ"

"ลูกรีบกลับห้องไปอยู่เป็นเพื่อนเธอเถอะ อยู่คนเดียวคงจะกลัวแย่ ทางนี้แม่ดูแลเอง"

"ครับ"

ทิวาหันกลับมามองฉันอย่างลึกซึ้งอีกครั้ง

ฉันหลับตาแน่นเพื่อสะกดกลั้นน้ำตา เล็บจิกเข้ากับฝ่ามือจนเจ็บปวด

ความรู้สึกคลื่นไส้แล่นริ้วขึ้นมา กลิ่นคาวเลือดตีตื้นขึ้นที่ลำคอ

ที่แท้ ฉันก็เป็นแค่ตัวเลือกที่สองของเขาในยามที่เขาไม่มีทางเลือกอื่น

พอนึกย้อนกลับไป ตอนนั้นฉันโง่เขลาขนาดไหนที่ยอมพูดจาดีๆ เพื่อเกวต่อหน้าเขา

คอยปลอบโยนให้เขาทำตัวดีกับหล่อน

ท่าทางอึดอัดใจของเขาตอนนั้นคงมองฉันเป็นเพียงตัวตลกตัวหนึ่งสินะ

ตลอดสามวันที่ผ่านมา

ฉันคุกเข่าต่อหน้ารูปศพของเขา ก่นด่าและโทษตัวเองนับครั้งไม่ถ้วน

คิดว่าสาเหตุที่เขาประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์เป็นเพราะฉันเบื่ออาหาร

เขาจึงขับรถออกไปซื้อซาลาเปาเจ้าดังที่อยู่ไกลแสนไกลมาให้ฉัน

ฉันนึกอยากให้คนตายเป็นตัวเองเสียเหลือเกิน

นึกไม่ถึงเลยจริงๆ ว่าทั้งหมดนี้จะเป็นเพียงแผนการหลอกลวงอันแยบยลที่เขาสร้างขึ้นมา