รักแต่ใจไม่มีบทที่ 2

【พระเอกน่าสงสารจัง

ต้องทนเห็นผู้หญิงที่รักที่สุดทรมานเจียนตายแต่กลับทำอะไรไม่ได้เลย】

【เขาก็แค่คิดว่านางเอกเข้มแข็ง คงจะผ่านมันไปได้เอง แต่เกวไม่เหมือนกัน หล่อนบอบบาง

แถมในท้องยังมีลูกของพี่ชายที่เป็นทายาทคนเดียวอีกด้วย】

【นางเอกไม่ต้องห่วงนะ วันข้างหน้าพระเอกจะชดเชยให้เธออย่างดีแน่นอน】

เมื่ออ่านถึงตรงนี้

ฉันค่อยๆ พยุงตัวลุกขึ้น

แต่หัวเข่าที่ชาจากการคุกเข่าเป็นเวลานานทำให้ฉันเสียหลักเซไปเล็กน้อย

ทิวาแสดงสีหน้าตื่นตระหนกและตั้งท่าจะเข้ามาประคองฉัน

ทว่าเขาลืมไปว่ามือของตัวเองยังคงกุมมือของเกวเอาไว้แน่น

แรงดึงนั้นทำให้เกวสะดุ้งและร้องอุทานออกมา

ทิวาได้สติในที่สุด เขารีบหันกลับไปประคองเอวของหล่อนไว้ด้วยความร้อนรน

"เป็นอะไรไหมเกว"

เกวใบหน้าแดงซ่านพลางส่ายหัว แล้วกระซิบเสียงเบา "ไม่เป็นไรค่ะ

แค่เหน็บกินขานิดหน่อยเลยยืนไม่ค่อยอยู่"

เมื่อได้ยินว่าหล่อนไม่สบายตัวแต่ยังพยายามอดทน

ความเจ็บปวดและห่วงใยก็ฉายชัดบนใบหน้าของทิวาทันที

"เหลวไหลน่า เธอกำลังท้องกำลังไส้นะ รู้สึกไม่ดีทำไมไม่รีบบอก"

เขาอุ้มเกวขึ้นมาในอ้อมแขนทันที ก่อนจะพาไปนั่งที่เก้าอี้ริมกำแพง

เขาทรุดเข่าข้างหนึ่งลง ถอดรองเท้าของหล่อนออก

และวางเท้าของหล่อนไว้บนตักของตัวเองเพื่อบีบนวดให้อย่างแผ่วเบา

"ดีขึ้นบ้างไหม"

เกวใบหน้าแดงซ่าน พยักหน้าแล้วเงยขึ้นมองฉันด้วยความเคอะเขิน

"พอเถอะค่ะ รินยังอยู่ตรงนี้"

เมื่อได้ยินชื่อของฉัน ทิวาก็เหมือนเพิ่งนึกขึ้นได้ เขายืนขึ้นอย่างเก้งก้าง

พยายามจะพูดอะไรบางอย่างกับฉัน

น่าเสียดายที่โลกทั้งใบของฉันมืดดับลง และฉันก็หมดสติไปในที่สุด