ผีสิบปีตามล่าบทที่ 2

ฉันกับนนท์เคยเป็นเพื่อนร่วมชั้นมัธยมปลายกัน

แต่ตอนนั้นเราเป็นคู่กัดกันชนิดที่ไม่มีใครยอมใคร

เขาได้ที่หนึ่งของสายชั้น ส่วนฉันได้ที่สอง

คะแนนสอบของเราห่างกันแค่ไม่กี่คะแนนเสมอมา

ฉันเป็นคนรักศักดิ์ศรีและยอมแพ้ใครไม่เป็นมาตั้งแต่เด็ก...

จนกระทั่งเข้าโรงเรียนมัธยมปลายและได้เจอนนท์

ฉันก็กลายเป็นรองแชมป์ตลอดกาลที่ไม่มีวันเลื่อนขั้น มันคือความอัปยศที่สุดในชีวิต!

ดังนั้น ฉันจึงหาเรื่องท้าดวลกับเขาในทุกๆ เรื่อง

จนกระทั่งเข้ามหาวิทยาลัย วันหนึ่งเขาก็จู่ๆ ก็ถามฉันขึ้นมาว่า "แพร

อยากลองชิมรสชาติของการเป็นที่หนึ่งดูไหม?"

ฉันถามเขากลับ "ชิมยังไงล่ะ?"

ฉันนึกว่าเขาจะยอมเผยเคล็ดลับการเรียนเก่งให้ฟังเสียอีก

แต่...

ใครจะไปคิดว่าคำว่าชิมของเขา มันมีความหมายลึกซึ้งกว่านั้นล่ะ

แต่บอกตามตรง รสชาติดีทีเดียวล่ะ ฮ่าๆ

ตั้งแต่นั้นมา โลกใบนี้ก็มีคู่รักนักสู้เพิ่มขึ้นอีกคู่หนึ่ง

ขณะที่สมองกำลังแล่นย้อนกลับไปในอดีต นนท์ก็ลุกขึ้นยืนกะทันหัน

ส่งผลให้ตัวฉันที่เกาะอยู่บนหลังของเขาพลอยได้เห็นมุมมองที่สูงขึ้นไปด้วย

ลมบนที่สูงนี่มันเย็นสบายดีจริงๆ

เขาเอื้อมมือไปลูบป้ายหลุมศพของฉันเบาๆ

ราวกับกำลังลูบหัวของฉันด้วยน้ำเสียงที่อ้างว้าง

"แพร เธอจะโกรธไหมที่ฉันเพิ่งมาหาป่านนี้?"

"ก็ใช่น่ะสิ ถ้านายไม่พูดฉันก็เกือบลืมไปแล้วนะว่าสิบปีมานี้นายหายหัวไปไหนมา

ทำไมไม่มาหาฉันเลย?"

ฉันยืนเท้าสะเอว ลอยอยู่เหนือหัวเขา

แต่เขากลับยิ้มหยันตัวเอง พึมพำประโยคหนึ่งออกมาเสียงเบา

ฉันได้ยินไม่ค่อยถนัด จับใจความได้เพียงไม่กี่คำเท่านั้น

"...อีกไม่นาน...จะตามไปอยู่ด้วย..."

ฉันตกใจจนหน้าถอดสี รีบลอยลงมาจากหัวของเขา คว้าบ่าเขาไว้แน่น "นนท์

ไม่ต้องถึงขนาดนั้นก็ได้ ถึงฉันจะตายไปแล้ว

แต่นายต้องมีชีวิตอยู่ต่อไปเผื่อฉันด้วยสิ!"

เขาจ้องมองตรงมาทางฉัน แววตาคู่นั้นลึกล้ำราวกับห้วงน้ำลึก

ในวินาทีนั้น ฉันรู้สึกราวกับว่าหัวใจที่หยุดเต้นไปแล้วกลับมาเต้นระรัวอีกครั้ง

ไม่อย่างนั้นทำไมแค่เขาจ้องมองเพียงสองวิ

ฉันถึงได้รู้สึกตื่นเต้นขนาดนี้ล่ะ?

ฉันลอยหลบไปด้านข้าง หันไปมองตามทิศทางสายตาของเขา

ที่แท้มันคือผีเสื้อสีม่วงตัวหนึ่งที่บินผ่านมานั่นเอง

พอเขาดึงสติกลับมาได้ ก็ค่อยๆ ทยอยขนขนมขบเคี้ยวออกจากถุง

นำมาวางเรียงรายอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อยที่หน้าหลุมศพของฉัน

"แพร ถึงจะตายไปแล้วก็ต้องกินให้อิ่มนะ อย่าปล่อยให้ตัวเองหิวล่ะ"

เขาตบป้ายหลุมศพเบาๆ

ฉันพยักหน้าด้วยสายตาชื่นชม

"ดีมากเจ้านนท์ เชื่อฟังดีแท้ ทั้งหมดนี้ล้วนเป็นของโปรดของฉันทั้งนั้นเลย"

"ฉันไปก่อนนะ วันหลังจะมาหาใหม่"

เขายิ้มพลางลูบรูปถ่ายบนป้ายหลุมศพของฉันด้วยความรักใคร่ ก่อนจะหันหลังเดินจากไป

ฉันรีบวิ่งเข้าไปดักหน้าเขาไว้

"เดี๋ยวก่อน อย่าเพิ่งไป พูดเรื่องที่จะตามมาอยู่ด้วยกันให้รู้เรื่องก่อนสิ!"

แต่เขามองไม่เห็นฉัน และเดินทะลุผ่านร่างของฉันไปอย่างเฉยเมย

ฉันได้แต่เดินวนเวียนอยู่กับที่ด้วยความกระวนกระวายใจ

อยากจะวิ่งตามเขาไปแต่ก็ไม่กล้า

เพราะตั้งแต่ตายไป

ฉันก็ถูกกักขังให้อยู่แต่รอบป้ายหลุมศพในระยะไม่เกินห้าสิบเมตรเท่านั้น

เวลาที่มีวิญญาณตนอื่นแวะเวียนมา ฉันจะเข้าไปทักทายก็ทำไม่ได้

ได้แต่รอให้พวกเขาเป็นฝ่ายเดินเข้ามาหาเอง

เมื่อเห็นแผ่นหลังของเขาไกลออกไปเรื่อยๆ ฉันก็ตัดสินใจไม่แคร์อะไรอีกแล้ว

เอาเถอะ จะโดนแรงดึงดูดกระชากกลับมาก็ช่างมัน

ฉันกัดฟันวิ่งตามเขาไป

ห้าสิบเมตร...

หกสิบเมตร...

เอ๊ะ?

อ้าว! ไม่เห็นเป็นอะไรเลยนี่นา!

ฉันลอยมาอยู่ข้างกายของนนท์ รู้สึกราวกับว่าอากาศรอบตัวนั้นช่างหอมหวานเหลือเกิน

ทั้งๆ ที่ตัวฉันเองไม่จำเป็นต้องหายใจแล้วด้วยซ้ำ

ฉันลอยเคียงข้างไปกับนนท์พลางพูดปนยิ้ม "นนท์ นายเป็นตัวนำโชคของฉันจริงๆ

แค่นายมาหาฉันก็ขยับตัวไปไหนมาไหนได้แล้ว วิเศษชะมัด

หยาดฟ้ามาโปรดแท้ๆ"

เขาเริ่มก้าวเท้าเร็วขึ้น พร้อมบ่นพึมพำเบาๆ "ทำไมรู้สึกยะเยือกแปลกๆ

เหมือนมีลมเย็นพัดผ่านตลอดเวลาเลยแฮะ"

"ฮ่าๆๆๆ..." เมื่อเห็นท่าทางของเขา ฉันก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมาดังลั่น

นึกไม่ถึงเลยว่าผ่านไปตั้งหลายปี เขาก็ยังคงกลัวผีอยู่เหมือนเดิม

เมื่อก่อนเวลาเราดูหนังผีด้วยกัน เขามักจะซบไหล่ฉันตัวสั่นพั่บๆ

เหมือนนกน้อยในอ้อมกอด

ทุกครั้งที่เป็นแบบนั้น

ความรู้สึกอยากปกป้องของฉันก็แทบจะล้นทะลักออกมา