ผีสิบปีตามล่าบทที่ 1

สิบปีหลังจากที่ฉันตายไป ฉันก็ได้เจอนนท์อีกครั้ง

เขายังคงดูเกเรไม่เปลี่ยน รอยสักเต็มแขน ท่าทางกวนประสาท

เดินไปไหนก็ดูเหมือนอันธพาลมาเก็บค่าคุ้มครองไม่มีผิด

ฉันตั้งใจลอยไปตรงหน้าเขา เป่าลมใส่หน้า โบกมือไปมา แถมยังลอยทะลุตัวเขาเข้าๆ ออกๆ

ยังไงซะเขาก็มองไม่เห็นฉันอยู่แล้ว

จู่ๆ เขาก็ชะงักฝีเท้าลง

ฉันนึกว่าเขาจะรู้สึกตัวอะไรขึ้นมา แต่เขากลับแค่ก้มหน้าจุดบุหรี่

แล้วหรี่ตามองออกไปไกลๆ

จากนั้น เขาก็พูดกับความว่างเปล่าด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งว่า

"แพร เสื้อเธอเปื้อนหมดแล้วนะ"

ฉันอึ้งไป รีบก้มลงมองตัวเอง

ชุดกระโปรงสีขาวที่ฉันใส่ตอนฝังก็ยังดูสะอาดสะอ้านดีนี่นา

ไม่ทันที่ฉันจะหายงง เขาก็พูดสมทบขึ้นมาอีก "จะมาหาฉันทั้งที

ก็ไม่รู้จักเช็ดเนื้อเช็ดตัวหน่อย"

เฮ้ย! เขามองเห็นฉันงั้นเหรอ?

หลังจากได้ยินคำพูดของเขา ฉันก็รีบก้มลงมองตัวเองอีกครั้ง

ก็ไม่มีอะไรนี่นา ตัวฉันสะอาดจะตายไป

ตอนแรกนึกว่าเขามองเห็นฉันจริงๆ แต่แล้วเขากลับก้มลงปัดฝุ่นบนป้ายหลุมศพให้ฉันแทน

"ยัยบ๊อง ขนาดตายไปแล้วยังไม่รู้ตัวอีกว่าเสื้อเปื้อน"

นี่ พูดให้มันดีๆ หน่อยนะ

อะไรคือตายแล้วยังไม่รู้ว่าเสื้อเปื้อนยะ? ฉันเป็นคนรักความสะอาดมากนะบอกเลย

ฉันยืนอยู่ข้างๆ อาศัยจังหวะที่เขามองไม่เห็น ประเคนทั้งหมัดทั้งเท้าใส่เขาไม่ยั้ง

ฮ่าๆ สะใจชะมัดเจ้านี่ นึกไม่ถึงล่ะสิ ตอนมีชีวิตอยู่สู้แรงนายไม่ได้

แต่พอตายแล้วนี่แหละคือเวลาล้างแค้นของฉัน!

เมื่อก่อนเราชอบเล่นกันแรงๆ แบบนี้แหละ

แล้วก็จบลงด้วยการที่เขาจับฉันกดลงกับเตียงจนขยับไม่ได้ทุกที

นั่นทำให้ฉันยิ่งฮึดสู้ ยิ่งโดนแกล้งก็ยิ่งอยากเอาคืน

แม้ว่าจนถึงวาระสุดท้ายของชีวิต

ฉันจะไม่เคยชนะเขาเลยสักครั้งก็ตาม

นนท์ไม่รับรู้ถึงการโจมตีของฉันเลย เขายังคงกึ่งนั่งกึ่งคุกเข่าอยู่บนพื้น ค่อยๆ

หยิบนมรสหวานกล่องโปรดของฉันออกมาจากถุงที่เตรียมมา

ข้อมือของเขาขึงหนังยางมัดผมเส้นเก่าของฉันไว้

ใต้ตาที่ดูอิดโรยและหมองคล้ำนั้นยังคงมีแววขี้เล่นแฝงอยู่ขณะที่เขาเอ่ยกลั้วหัวเราะ

"แพร เด็กๆ อย่างเธอต้องดื่มนมเยอะๆ ฉันเลยไม่รินเหล้าให้หรอกนะ

อุตส่าห์ซื้อนมกล่องมาฝากเนี่ย"

หน็อยเจ้านี่ หมายความว่ายังไงยะ? ดูถูกคอทองแดงอย่างฉันเหรอ?

ฉันไม่ยอมแพ้ เข้าไปซบแผ่นหลังของเขา ปล่อยให้เส้นผมยาวสยายบดบังดวงตาของเขา

นนท์เอ๋ย ถือซะว่าได้สัมผัสประสบการณ์ผีบังตาฟรีๆ ก็แล้วกันนะ ไม่ต้องขอบคุณหรอก

จู่ๆ นนท์ก็ยกมือขึ้นปัดปอยผมที่ปรกหน้าผากทำเอาฉันสะดุ้งโหยง

นึกว่าเขาจะสัมผัสได้ถึงตัวตนของฉันเสียแล้ว

ไม่รู้ว่าเขาคิดอะไรอยู่ แววตาขี้เล่นเมื่อครู่กลับพลันหมองลงในพริบตา

บรรยากาศรอบตัวเขาเต็มไปด้วยความหดหู่และอ้างว้างอย่างเห็นได้ชัด

และในความหดหู่นั้น ยังแฝงไปด้วยความรู้สึกผิดอันลึกซึ้ง

เขาพึมพำเสียงแผ่ว "แพร ฉันขอโทษนะ"

"หืม? ขอโทษ? เรื่องอะไรล่ะ?"

"วันนั้นฉันไม่น่าชวนเธอทะเลาะเลย"

"โธ่ เรื่องลิ้นกับฟันของคนรักกันมันปกติจะตายไป" ฉันโบกมือไปมา

พูดปลอบใจอย่างไม่คิดอะไร

"ถ้าวันนั้นเราไม่ทะเลาะกัน เธอคงไม่ต้องจากฉันไปใช่ไหม"

พูดจบ ขอบตาของเขาก็เริ่มแดงก่ำ ความเศร้าเข้าเกาะกุมหัวใจของเขาอีกครั้ง

ฉันตบบ่าเขาเบาๆ เพื่อปลอบประโลม "เจ้านนท์เอ๋ย อายุตั้งสามสิบสองแล้วนะ

ทำไมยังชอบขุดเรื่องเก่าๆ มาพูดอีก

เรื่องมันผ่านไปแล้วก็ปล่อยให้มันผ่านไปเถอะ"

แต่เขาไม่ได้ยินเสียงของฉันเลย ยังคงจมดิ่งอยู่กับความรู้สึกผิดของตัวเอง

บอกตามตรง ฉันไม่เคยเห็นเขาในสภาพที่อ่อนแอและสิ้นหวังขนาดนี้มาก่อนเลย

ตั้งแต่รู้จักกันมา เขาเป็นคนรักอิสระ ทะเล้น และมีรอยยิ้มประดับอยู่บนใบหน้าเสมอ

เพื่อนๆ ต่างก็บอกว่าเขาเป็นคนที่มั่นคงเหมือนเสาหลักที่ไม่มีวันล้ม

อารมณ์นิ่งสนิทเสมอ

แต่ตอนนี้เขากลับดูเหมือนลูกหมาโดนทิ้งไม่มีผิด

เมื่อเห็นเขาเป็นแบบนี้

ความรู้สึกเห็นอกเห็นใจที่คิดว่าน่าจะสูญสลายไปพร้อมกับความตายก็เริ่มเอ่อล้นขึ้นมาอีกครั้ง

"เด็กดีของแม่ แม่ยังอยู่นะ ถึงจะตายไปแล้ว แต่จิตวิญญาณยังไม่สลายไปไหนหรอก"

ฉันลูบหัวที่ไม่มีรอยแสกผมของเขาเบาๆ เหมือนที่เคยทำ

จู่ๆ เขาก็เงยหน้าขึ้น สบตาตรงมายังทิศทางที่ฉันยืนอยู่พอดี

"แพร ตอนนี้เธอต้องกำลังหัวเราะเยาะฉันอยู่แน่ๆ"

ฉันเบิกตากว้าง

"พูดจาเลอะเทอะ ฉันกำลังสวมบทเป็นแม่ทูนหัวของแกต่างหาก"