ความคิดถึงสี่ปีบทที่ 1

เก้าคือคนในใจที่ผมแอบรักข้างเดียวมาตลอดสี่ปี

ถ้าคืนนั้นเราไม่ได้เผลอไผลเลยเถิดจนมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งต่อกัน

เราก็คงเป็นเพื่อนสนิทกันไปตลอดชีวิต

ห้าปีที่จากกัน เรากลับมาพบกันอีกครั้งในงานแต่งงานของจอม น้องชายของผม

ในขณะที่ทุกคนกำลังร่วมยินดีกับคู่บ่าวสาว เก้ากลับโน้มตัวลงมากระซิบที่ข้างหูผม

น้ำเสียงของเขาทั้งทุ้มต่ำและแฝงแววเยาะหยัน

"ได้ยินมาว่านายแอบรักฉันมาตั้งสามปีงั้นเหรอ พัท... นายนี่มันน่ารังเกียจชะมัด"

* * *

"พี่พัท ทำไมเพิ่งมาล่ะครับ"

จอมสวมสูทสีขาวบริสุทธิ์ รอยยิ้มบนมุมปากยังคงสดใสเหมือนเคย

เด็กน้อยในวันนั้นเติบโตจนถึงวัยสร้างครอบครัวแล้ว

เวลาช่างผ่านไปเร็วเหลือเกิน

"เครื่องบินดีเลย์น่ะ พี่ไม่ได้ตั้งใจจะมาสายหรอกนะ"

"ไม่สายครับ งานยังไม่เริ่มเลย"

จากหางตา

ผมเห็นเด็กหญิงตัวน้อยที่เพิ่งเดินดูตู้ปลาเสร็จกำลังก้าวเตาะตะเตาะแตะตรงมาหา

ผมกวักมือเรียกเธอพลางยิ้มและแนะนำให้จอมรู้จัก "นี่ลูกสาวพี่เอง เอลี่"

"ผมรู้แล้วครับรู้แล้ว พวกเราเป็นเพื่อนซี้กันนะ"

จอมย่อตัวลงครึ่งหนึ่งแล้วทำท่าลับเฉพาะที่เป็นรหัสลับระหว่างเขากับเอลี่

เห็นทั้งสองคนทำท่าทางเดียวกัน ผมก็อดหัวเราะออกมาไม่ได้

ก่อนนี้พวกเขาเคยเปิดกล้องคุยกันสองสามครั้ง

เอลี่เป็นเด็กอัธยาศัยดีและเข้ากับคนง่ายมาก ไม่ว่าใครเธอก็คุยด้วยได้หมด

"พี่พัท เดี๋ยวผมพาเอลี่ไปสวัสดีคุณพ่อก่อนนะ"

ผมพยักหน้ารับ มองตามทั้งสองคนที่จูงมือกันเดินไปยังห้องรับรอง

ผมหาที่นั่งตรงมุมหนึ่งแล้วเริ่มพิมพ์ตอบข้อความเรื่องงาน

หลังจากไปเรียนต่อที่อังกฤษ ผมเลือกเรียนด้านการถ่ายภาพ

พอเรียนจบก็ทำงานอยู่ที่นั่นเลย

เมื่อเปิดกล่องข้อความ มีแต่อีเมลเสนองานส่งเข้ามาไม่ขาดสาย

ผมบีบขมับเบาๆ แล้วทยอยพิมพ์ข้อความปฏิเสธไปทีละฉบับ

เอลี่ไม่เคยกลับไทยเลยสักครั้ง

กลับมาคราวนี้ ผมตั้งใจจะพาลูกอยู่เที่ยวต่ออีกสักพัก

งานที่นู่นคงต้องขอปฏิเสธไปก่อน ไว้กลับไปค่อยว่ากันใหม่

ในขณะที่นิ้วของผมกำลังรัวคีย์บอร์ดอย่างรวดเร็ว

กลิ่นน้ำหอมแนววู้ดดี้ที่แสนคุ้นเคยกลับลอยมาแตะจมูกโดยไม่ทันตั้งตัว

ปลายนิ้วที่ค้างอยู่บนแป้นพิมพ์ชะงักไปในทันที

ราวกับมีสายลมแผ่วเบาพัดผ่านเส้นผมท้ายทอย

หางตาเหลือบเห็นมือข้างหนึ่งยื่นเข้ามา

มันค่อยๆ ขยับเข้ามาใกล้

ข้อนิ้วขาวผุดผ่องเคาะลงบนโต๊ะ

กลิ่นหอมรอบกายยิ่งเข้มข้นขึ้น

เสียงเคาะโต๊ะเบาๆ สองครั้งดังเข้าสู่โสตประสาท

ราวกับมันกำลังเคาะลงบนก้อนเนื้อในอก

สั่นสะท้านและเต้นรัว

"พัท ไม่เจอกันนานเลยนะ"

เสียงคุ้นเคยที่ไม่ได้ยินมาตลอดห้าปี

หัวใจของผมพลันเต้นผิดจังหวะไปชั่วขณะ