Pagkakanulo Niya, Alaala Kong Nabura

Apat na taon matapos malunod ang anak kong si Leo, para pa rin akong naliligaw sa isang makapal na ulap ng pighati. Ang asawa ko, si Elias Montenegro, ang tanyag na tech mogul, ay isang santo sa mata ng publiko, isang mapagmahal na amang nagtayo ng isang foundation sa pangalan ni Leo.

Pero nang pumunta ako para ayusin ang death certificate ni Leo, isang simpleng komento ng klerk ang dumurog sa mundo ko: "May isa pa pong dependent na anak si Mr. Montenegro."

Parang suntok sa dibdib ang pangalang narinig ko: Cody Santos, anak ni Katrina Santos, ang babaeng matagal nang may obsesyon kay Elias. Natagpuan ko sila, isang perpektong pamilya, si Elias na tumatawa, isang kaligayahang hindi ko nakita sa kanya sa loob ng maraming taon. At doon, narinig ko si Katrina na umamin kay Elias na ang relasyon nila ang dahilan kung bakit hindi niya nabantayan si Leo noong araw na namatay ito.

Gumuho ang mundo ko. Sa loob ng apat na taon, dinala ko ang bigat ng kasalanan, sa paniniwalang isang malagim na aksidente ang pagkamatay ni Leo, habang kinokomportable ko si Elias na sinisisi ang sarili dahil sa isang "tawag mula sa trabaho." Lahat pala ay kasinungalingan. Ang kanyang kataksilan ang pumatay sa aming anak.

Ang lalaking minahal ko, ang lalaking nagkulong sa akin sa bilangguan ng kalungkutan, ay masayang namumuhay kasama ang ibang pamilya. Pinanood niya akong magdusa, hinayaan akong sisihin ang sarili ko, habang nabubulok ang kanyang lihim.

Paano niya nagawa? Paano niya nagawang tumayo roon at magsinungaling, alam na ang mga ginawa niya ang naging sanhi ng pagkamatay ng aming anak? Ang inhustisya ay parang apoy na sumunog sa akin, isang malamig at matalim na galit ang pumalit sa aking pighati.

Tinawagan ko ang aking abogado, pagkatapos ay ang dati kong mentor, si Carlo David, na ang experimental na memory erasure research ang tanging pag-asa ko. "Gusto kong makalimot," bulong ko, "Kailangan kong kalimutan ang lahat. Burahin mo siya para sa akin."