Ang Kanyang Lalaki, Ang Kanyang Pinakamatalik na Kaibigan

Nakaupo ako sa pinakamahal na restaurant sa buong siyudad, hinihintay si Marco, ang fiancé ko, para icelebrate ang malaking tagumpay ng kumpanya niya. Limang taon naming pinagsikapang itayo iyon.

Pero hindi siya dumating. Sa halip, nakita ko ang isang Instagram story mula sa best friend ko, si Katrina, na nagpapakita kay Marco na himbing na himbing sa sofa niya, walang damit pang-itaas, habang mapaglaro niyang tinatakpan ang kanyang bibig. Ang caption: "He works so hard! Had to make sure my favorite CEO got home safe."

Ang lalaking pakakasalan ko sana ay kasama na naman ng best friend ko. Nang sa wakas ay umuwi siyang lasing, binigyan niya ako ng isang murang smart home hub – yung basic model na katatapon lang ni Katrina. Kinabukasan, nasa kotse niya si Katrina, ipinagmamayabang ang mamahaling version. Nang sabihin kong lumabas siya, ngumisi lang siya, "Pilitin mo ako."

Sumiklab ang galit ko. Hinablot ko ang braso niya, at tumili siya, saka nagpagulong-gulong palabas ng kotse. Mabilis na lumapit si Marco, tinulak ako sa isang tabi, at kinandong si Katrina, masama ang tingin sa akin. "May problema ka sa utak, sinasaktan mo ang sarili mong kaibigan." Pinaharurot niya ang sasakyan, at nasagasaan ng gulong sa likod ang binti ko, nabali ang fibula ko.

Sa apartment, nakahiga si Katrina, kumakain ng Japanese strawberries na binalatan ni Marco para sa kanya – mga prutas na palagi niyang sinasabing masyado siyang abala para bilhin para sa akin. Tapos nakita ko ang locket ng lola ko, ang huling regalo niya, sa kwelyo ng aso ni Katrina, puno ng mga kagat ng aso.

Nakatayo lang doon si Marco, puno ng pagkadismaya sa akin. "Ganyan din ba ang tingin mo?" tanong ko. Hindi siya sumagot. Mahigpit kong hinawakan ang sirang locket, itinulak ang wheelchair ko palabas, at umalis nang hindi lumilingon.