แม่เลี้ยงกับลูกเลี้ยงกลายเป็นซี้ส์เพราะแฟนไอดอลเดียวกันบทที่ 1

ผ่านมาสิบสองเดือนแล้วตั้งแต่ฉันกับสามีสร้างครอบครัวด้วยกัน

แต่ลูกเลี้ยงของฉันก็ยังคงเย็นชาใส่ฉันเสมอมา

จนหมดหนทาง ฉันจึงโพสต์ถามในอินเทอร์เน็ตว่า:

จะทำอย่างไรถึงจะปรับความสัมพันธ์กับลูกเลี้ยงได้?

ชาวเน็ตต่างก็เสนอความคิดเห็น หนึ่งในคอมเมนต์ที่ได้รับยอดไลก์สูงสุดบอกว่า:

ลองพูดนินทาสามีของคุณกับเธอสิ

พอได้ยินอย่างนั้น ฉันก็ฮึดขึ้นมาตัดสินใจลองดู

เย็นวันนั้น ฉันเดินไปที่ประตูห้องลูกเลี้ยงแล้วเคาะประตู

ฉันบอกเธอว่า: พูดตามตรง อาหารที่พ่อเธอทำก็ไม่ค่อยอร่อยเท่าไหร่หรอกนะ

* * *

พูดประโยคนั้นจบ

บรรยากาศเงียบไปสิบวินาทีเต็มๆ

ฉันนี่เสียใจจนแทบอยากจะย้อนเวลา

ตั้งแต่แม่ของน้องเมษเสียไป เธอกับพ่อก็อยู่กันสองคน

ฉันนี่มันบ้าไปแล้วหรือไง ถึงได้ไปนินทาพ่อของเขาต่อหน้าลูกสาว

เหงื่อผุดเต็มฝ่ามือ

กำลังจะอ้าปากขอโทษอยู่แล้วเชียว

ดวงตาที่เคยสงสัยของเด็กสาวก็พลันสว่างวาบ

"ป้าก็ว่าไม่อร่อยเหรอคะ?"

นี่เป็นครั้งแรกที่เธอแสดงสีหน้าตื่นเต้นกับฉัน

ปกติเธอมักจะเฉยๆ กับฉันเสมอ

เธอเปิดประตูให้ฉันเข้าไป

พูดตามตรง วันแต่งงานฉันยังไม่ตื่นเต้นเท่านี้เลย

นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันได้เข้ามาในห้องของเธอ

ห้องของเด็กสาวจัดไว้อย่างเรียบร้อย

มีโปสเตอร์ดาราหญิงคนหนึ่งติดอยู่บนผนัง

บนโต๊ะก็มีสแตนดี้รูปต่างๆ วางอยู่เต็มไปหมด

พ่อของเธอมักจะบอกว่าเธอเอาแต่ตามดาราไม่ได้เรื่องได้ราว

แต่ฉันกลับคิดว่ามันก็ไม่เป็นไรนี่นา

ตราบใดที่ไอดอลเป็นแบบอย่างที่ดี สามารถให้กำลังใจเธอได้ ก็ไม่ถือว่าเป็นเรื่องแย่

เธอเป็นคนรักความสะอาด ฉันไม่กล้าที่จะนั่งบนเตียงของเธอ

ฉันยืนอยู่ข้างโต๊ะเขียนหนังสือของเธอ ในใจก็นึกถึงคอมเมนต์ใต้โพสต์

ชาวเน็ตบอกว่า วิธีที่ดีที่สุดในการสร้างความสัมพันธ์กับใครสักคนอย่างรวดเร็ว

คือการนินทาคนอื่นด้วยกัน

ฉันกระแอมไอแล้วรวบรวมความกล้า

"ก็ใช่น่ะสิ"

"อาหารที่พ่อเธอทำน่ะ รสชาติ สีสัน กลิ่น นี่มันยกธงขาวเลยนะ"

"ถ้าไม่ใช่เพราะฉันรู้ว่าเขาเป็นคนยังไง ฉันคงสงสัยว่าเขาใส่ยาพิษลงไปหรือเปล่า"

ฉันแกล้งทำท่าทางเหมือนได้รับความทุกข์ทรมานอย่างหนัก

พร้อมทั้งสังเกตปฏิกิริยาของลูกเลี้ยง

เธอไม่โกรธ

แต่กลับเบิกตากว้าง

เหมือนเจอเพื่อนร่วมชะตากรรมที่ตื่นเต้น

"อ้าว! เห็นป้ากินอร่อยทุกครั้งเลย

หนูเลยคิดว่ามีแค่หนูคนเดียวที่รู้สึกว่ามันไม่อร่อย"

"เฮ้อออ"

ฉันถอนหายใจ

"ฉันแกล้งทำน่ะ จริงๆ แล้วกินไม่อิ่มทุกครั้งเลย"

"หนูก็เหมือนกัน!"

เธอดึงลิ้นชักออกมา มีขนมขบเคี้ยวเต็มไปหมด

ฮึ!

เราสองคนมองหน้ากันแล้วยิ้ม

แต่ไม่นาน รอยยิ้มมุมปากของเธอก็หุบลง

กลับมาทำหน้าเย็นชาเหมือนเดิม

"หนูต้องทำการบ้านแล้วค่ะ"

ฉันที่ถูกไล่ออกจากห้องไม่ได้รู้สึกโกรธเลยแม้แต่น้อย

กลับรู้สึกมีความสุขเล็กน้อยด้วยซ้ำ

นี่เป็นครั้งแรกในรอบปีที่เธอพูดกับฉันมากขนาดนี้

ดูเหมือนว่าในอินเทอร์เน็ตจะเรียนรู้อะไรได้จริงๆ ด้วย