เรื่องตลกวันเอพริลฟูลบทที่ 1

ในงานเลี้ยงสังสรรค์กับเพื่อนๆ วันนั้น ฉันแค่นั่งเงียบๆ อยู่บนโซฟา

ทันใดนั้น ภาคิน สามีของฉันที่เป็นถึงอาจารย์มหาวิทยาลัย ก็ทรุดตัวลงคุกเข่าต่อหน้าฉันเสียงดัง ‘ตุ้บ’

สีหน้าของเขาดูยากลำบากอย่างยิ่งก่อนจะเค้นเสียงพูดออกมาว่า ผลตรวจเนื้อเยื่อของพิมพ์กับฉันเข้ากันได้ และต้องรีบผ่าตัดโดยด่วนที่สุด

ฉันตัวแข็งทื่อ แต่ในใจกลับไม่ได้รู้สึกประหลาดใจอะไรเลย

ฉันเตือนสติเขาเบาๆ “คนเรามีหัวใจได้แค่ดวงเดียวนะคะ”

เขารับประกันทันควันว่าจะติดต่อหมอที่เก่งที่สุดในกรุงเทพฯ เพื่อผ่าตัดใส่หัวใจเทียมให้ฉัน

ฉันลูบท้องของตัวเองเบาๆ แล้วบอกเขาว่าฉันท้องแก่ใกล้คลอดแล้ว เหลืออีกแค่สามเดือนเท่านั้น

แต่เขากลับบอกให้ฉันยอมสละลูกคนนี้ไปก่อน แล้วบอกว่าเรายังมีใหม่ได้

ในขณะที่ฉันกำลังเหม่อลอย เสียงหัวเราะสดใสของพิมพ์ก็ดังขึ้นมา

เธอบอกสามีฉันว่า “สุขสันต์วันเอพริลฟูลส์เดย์ค่ะ อาจารย์!” แล้วยังบอกอีกว่าเรื่องผลตรวจเนื้อเยื่อน่ะล้อเล่น ไม่คิดว่าเขาจะมาขอร้องฉันจริงๆ

เพื่อนๆ รอบข้างส่งเสียงจอแจขึ้นมาทันที ต่างพากันแซวว่าเรื่องล้อเล่นแบบนี้มันลำบากใจกันเกินไปแล้ว

บางคนถึงกับพูดติดตลกว่า ถ้าพิมพ์บอกว่าเนื้อเยื่อของเธอเข้ากับตัวเองได้ล่ะก็ ป่านนี้คงโดนอาจารย์ภาคจับขึ้นเตียงผ่าตัดไปแล้ว

ทุกคนหัวเราะ มีเพียงฉันคนเดียวที่ยังคงนั่งเงียบๆ

พอปาร์ตี้เลิก ฉันหยิบมือถือขึ้นมาเงียบๆ แล้วจองคิวนัดทำแท้งสำหรับวันรุ่งขึ้น

...

ภาคินไม่เคยโกรธพิมพ์ดาวเลยสักครั้ง

สำหรับลูกศิษย์ร่างกายอ่อนแอคนนี้ เขาทะนุถนอมประหนึ่งไข่ในหิน

แต่ครั้งนี้ หลังจากลุกขึ้นยืน สีหน้าของเขากลับเคร่งขรึมลงอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

ทุกคนเริ่มรู้สึกถึงความผิดปกติและค่อยๆ เงียบเสียงลง

บรรยากาศอึดอัดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะมีคนแอบสะกิดเตือนพิมพ์

“เธอเล่นมุกนี้กับพี่ดาว ก็เท่ากับไปเหยียบโดนเกล็ดมังกรของอาจารย์ภาคนะสิ”

“ใครๆ ในจุฬาฯ ก็รู้ว่าเขาขึ้นชื่อเรื่องรักเมียจะตายไป ตอนที่เข้ามาทำงานใหม่ๆ มีเพื่อนอาจารย์คนหนึ่งแค่พูดล้อพี่ดาวเล่นๆ ยังโดนเขาต่อยจนต้องเข้าโรงพยาบาลเลย”

พิมพ์อึ้งไปกับสิ่งที่ได้ยิน ไม่นานหยดน้ำตาก็เริ่มคลอหน่วยที่ขอบตา เธอเอื้อมมือไปดึงชายเสื้อของภาคินอย่างกล้าๆ กลัวๆ

“หนูขอโทษค่ะอาจารย์ วันนี้วันเอพริลฟูลส์เดย์ หนูแค่อยากจะล้อเล่นเฉยๆ”

เมื่อเห็นว่าเขาไม่พูดอะไร เธอก็หันมามองฉันพร้อมกับสูดจมูก

“พี่ดาวคะ หนูไม่ได้ตั้งใจจริงๆ ถ้าพี่ยังโกรธ จะด่าหนูยังไงก็ได้ หนยอมทั้งนั้น”

เพื่อนๆ รีบเข้ามาช่วยไกล่เกลี่ย

“เด็กคนนี้นิสัยเขาเปิดเผย คิดอะไรก็พูดไปอย่างนั้น ไม่ได้คิดหน้าคิดหลังก่อนจะล้อเล่นหรอก พวกเธอสองคนอย่าเก็บไปใส่ใจเลย”

“ใช่ๆ ภาค นี่ลูกศิษย์ก้นกุฏิที่นายดูแลมาตั้งสามปีนะ ไม่นานมานี้ยังเขียนชื่อขอบคุณไว้ในวิทยานิพนธ์อยู่เลย จะมาห่างเหินกันแค่เพราะเรื่องล้อเล่นวันโกหกวันเดียวได้ยังไง”

สีหน้าของภาคินดูผ่อนคลายลงในที่สุด เขาเช็ดน้ำตาที่หางตาให้เธอ

“ต่อไปอย่าเล่นแบบนี้อีก”

พิมพ์พยักหน้ารับคำรัวๆ

จากนั้นเขาก็หันมามองฉัน ในน้ำเสียงเจือปนความรู้สึกผิด “ขอโทษนะดาว ผมไม่ได้ตรวจสอบให้ดีก่อนก็เลยมาขอความช่วยเหลือจากคุณ”

เรื่องใหญ่โตอย่างการเปลี่ยนหัวใจ ถูกเขาย่อให้เหลือเพียงแค่คำว่า ‘ความช่วยเหลือ’ ง่ายๆ

นี่ไม่ใช่ครั้งแรก... ขอแค่เป็นเรื่องที่เกี่ยวกับพิมพ์ อาจารย์ภาคผู้สุขุมและมีเหตุผลเสมอมาก็จะกลายเป็นคนใช้อารมณ์และพูดจาคลุมเครือขึ้นมาทันที

เขาเคยขับรถเป็นระยะทางกว่าเจ็ดร้อยกิโลเมตรจากกรุงเทพฯ ไปภูเก็ตตอนกลางดึกในช่วงสงกรานต์ เพียงเพราะเธอโทรมาบอกว่าปวดท้องประจำเดือน

พอถูกถาม เขาก็ตอบอย่างจนใจ “เด็กคนนั้นร่างกายไม่ค่อยดี ผมกลัวว่าจะเป็นอะไรไป”

แต่ฉันที่อุ้มท้องห้าเดือนรอเขาอยู่บ้านทั้งคืน เขากลับไม่เคยเป็นห่วง

ฉันที่เจ็บจนพูดไม่ออกเพราะลูกดิ้นแรง เขาก็ไม่เคยเป็นห่วง

ฉันที่แพ้ท้อง ท้องแข็งบ่อยๆ ตัวบวม ผมร่วง เขาก็ไม่เคยเป็นห่วง

เมื่ออยู่ต่อหน้าฉัน เขาจะมีเหตุผลราวกับหุ่นยนต์เสมอ “ดาว การให้กำเนิดชีวิตใหม่มันก็เป็นเรื่องยากแบบนี้แหละ เดี๋ยวคลอดออกมาก็ดีเอง”

ฉันกลายเป็นคนขี้โมโห หงุดหงิดง่าย แต่เขากลับคิดว่าเป็นเพราะฮอร์โมนคนท้อง แค่ปลอบใจส่งๆ ไม่กี่คำก็เดินเข้าห้องทำงานไป

ทุกครั้งที่เป็นแบบนี้ ฉันทำได้เพียงข่มความต้องการที่จะรบกวนการทำงานของเขาไว้

แต่งานวิจัยที่เขาทุ่มเทแรงกายแรงใจทำมาถึงห้าปี กลับเอ่ยชื่อของพิมพ์เป็นคนแรกในหน้ากิตติกรรมประกาศ

นักศึกษาปริญญาตรีที่แทบไม่มีความสามารถทางวิชาชีพอะไรเลย

ตอนที่ฉันรู้เรื่องนี้ มันก็กลายเป็นข่าวไปแล้ว

ในคลิปสัมภาษณ์ ภาคินพูดอย่างเรียบเฉย

“ตลอดห้าปีที่ผมสอนมา พิมพ์อาจไม่ใช่ลูกศิษย์ที่เก่งกาจที่สุด แต่เธอคือคนที่มีความมุ่งมั่นที่สุดอย่างแน่นอน”

“ผมขอบคุณที่เธอเข้ามาในชีวิตผม และมอบความกล้าหาญให้ผมทำงานวิจัยชิ้นนี้ต่อไปได้”