รถแห่งความตายบทที่ 1

เมื่อสิ้นสุดวันหยุดยาว ผมกำลังขับรถพาครอบครัวกลับบ้าน

จู่ๆ ภรรยาที่นั่งอยู่เบาะหน้าก็ถามผมว่าเป็นอะไรไป เพราะโทรศัพท์ของผมดังไม่หยุด

ผมรับสาย ปลายสายเป็นเสียงของเพื่อนสนิทที่ดูร้อนรน เขากล่าวว่าพ่อแม่ ภรรยา และลูกของผมถูกฆ่าตายทั้งหมดที่บ้าน สภาพศพน่าสยดสยอง อวัยวะส่วนใหญ่ถูกควักออกไป แม้กระทั่งศีรษะของภรรยาก็หายไป

ผมคิดว่าเขาพูดเล่น เลยหัวเราะและบอกให้เขาหยุดพูดไร้สาระ เพราะญาติๆ ของผมทุกคนยังคงอยู่บนรถกับผมอย่างปลอดภัย

แต่ทันใดนั้นเขาก็ส่งคลิปวิดีโอมาให้ ในภาพพ่อแม่และลูกของผมจมกองเลือด ภรรยาของผมถูกแยกส่วนศีรษะและแขนขา

เหงื่อเย็นเฉียบพลัน ผมรีบจอดรถที่ไหล่ทางฉุกเฉินโดยไม่รู้ตัว

* * *

“อา!!!”

ผมนึกถึงศีรษะที่เต็มไปด้วยเลือดในวิดีโอ

ผมกรีดร้อง ผลักภรรยาที่ผมเผ้ายุ่งเหยิงออกไปทันที:

“อย่าเข้ามาใกล้ฉันนะ!”

เธอถูกผมผลักเกือบชนกระจก ทำให้เธอโกรธจัดและตะโกนใส่ผม:

“ไอ้ภาคภูมิ! แกบ้าไปแล้วหรือไง กล้าทำร้ายฉันนะ!”

เธอยังพูดไม่ทันจบ แม่ของผมที่นั่งอยู่เบาะหลังก็ตบหน้าผากผมเข้าให้ทีหนึ่ง:

“นั่นสิ ไอ้ภาคภูมิ แกทำอะไรอยู่เนี่ย?

“ฉันสอนแกไว้ยังไงนะ?

“ไม่ว่าจะที่ไหน เมื่อไหร่ แกห้ามทำร้ายเมียเด็ดขาด

“บอกมาสิ แกเป็นบ้าอะไร!”

ในหัวผมเต็มไปด้วยภาพจากวิดีโอเมื่อครู่

เลือดไหลจากบันไดลงมา

ศพพ่อกับแม่ที่เต็มไปด้วยเลือดนอนอยู่บนบันได

ลูกสาวถูกมีดปักอกล้มอยู่ตรงหน้า

ภรรยาถึงขั้นจำไม่ได้

ศีรษะและร่างกายอยู่คนละที่

เป็นไปไม่ได้

ผมไม่เชื่อ

วิดีโอนั่นต้องเป็นของปลอมแน่ๆ พวกเขายังอยู่บนรถกับผมดีๆ จะถูกแทงตายได้ยังไง?

ผมพยายามเอาชนะความกลัว หลับตาแน่นแล้วลืมตาขึ้น

แต่คลิปวิดีโออันน่าสยดสยองนั้นก็ยังคงอยู่

แม้แต่นายภูริพัฒน์ยังส่งคลิปนอกบ้านผมมาอีก

ตำรวจหลายสิบนายสวมถุงคลุมรองเท้าและถุงมือสีขาวเดินไปมา

เขายังคงพูดว่า:

【ทำไมยังไม่กลับมาอีกไอ้ภูมิ เรื่องนี้มันน่ากลัวเกินไป เลือดเต็มไปหมดเลยว่ะ】

【หัวเมียมึงไม่รู้ถูกโยนไปไหนแล้วเนี่ย】

【มึงไปทำใครโกรธมาเนี่ย ดูเหมือนเขาไม่ปล่อยให้รอดสักคนเลยนะ】

ผมยังไม่ทันได้สติ เขาก็หยุดไปนาทีหนึ่งแล้วส่งข้อความมาอีก:

【ไม่สิ ไอ้ภูมิ มึงก็อย่าเพิ่งกลับมาเลย

【คนร้ายชัดเจนว่าต้องการฆ่าล้างโคตรมึง ถ้ามึงกลับมาก็เท่ากับไปตาย

【หนีไป มึงรีบหนีไปให้ไกลที่สุดเท่าที่จะทำได้ อย่ากลับมาอีกเลยนะ】