นักศึกษาฝึกงาน ไม่ใช่คนขับส่วนตัวของคุณบทที่ 4
บทนี้ยาวประมาณ 1,753 ตัวอักษร เป็นบทสุดท้ายในบทตัวอย่าง 4 บทที่อ่านได้บนเว็บนี้ อ่านจบแล้วไปต่อบทที่ 5 ในแอปได้เลย
นัยน์ตาของเธอเปื้อนด้วยแสงแห่งความพึงพอใจ
ณ วินาทีนี้ ฉันรู้แล้วว่า ทั้งหมดนี่คือแผนของเธอ
ฉันกัดริมฝีปากล่างจนเลือดออก
รสโลหิตแผ่ซ่านในปาก
"ฉันจะไม่ไป จนกว่าจะถูกไล่ออกอย่างเป็นทางการ!"
"ส่วนคุณ ก็เป็นแค่หมอธรรมดา ไม่มีสิทธิ์ไล่ฉันออก!"
คุณหมอจันทร์จิราคาดไม่ถึงว่าฉันจะโต้กลับ
เธอหยิบโทรศัพท์ออกมา โทรออก
"ไล่นักศึกษาฝึกงาน 'จิ้งจิราดา' ออกเดี๋ยวนี้"
ไม่นาน โทรศัพท์ของฉันก็ได้รับข้อความไล่ออก
คุณหมอจันทร์จิราโบกมือใส่ฉัน "ตอนนี้ได้รับข้อความไล่ออกแล้ว รีบออกไปจากโรงพยาบาลซะ"
"ต่อไปอย่ามาพูดว่าเคยเป็นคนของโรงพยาบาล ให้รำคาญ!"
พูดจบ เธอก็หันหลังจะไป
ฉันคว้าข้อมือเธอไว้ "คุณหมอจันทร์จิรา
คุณพูดจาเหลวไหลในโรงพยาบาล
กระจายข่าวลือเรื่องคุณกับผู้อำนวยการ
เรื่องนี้จริงเหรอ?"
คุณหมอจันทร์จิราสายตาสั่นไหว
เธอสะบัดมือฉันออก
"ฉันไม่เข้าใจว่าเธอพูดเรื่องอะไร!"
"ตอนนี้เธอก็ไม่ใช่หมอของโรงพยาบาลแล้ว ยิ่งกว่านั้นเรื่องทั้งหมดเป็นความลับของฉัน
ฉันไม่จำเป็นต้องบอกเธอ"
ฉันยืนอยู่กับที่
"ฉันไม่ไป ฉันไม่ได้ทำอะไรผิด
โรงพยาบาลจะไล่ฉันออกโดยไม่มีเหตุผลได้ยังไง"
คุณหมอจันทร์จิราคาดไม่ถึงว่าฉันจะยื้อแบบนี้
เธอจ้องฉันแน่ว "ได้! งั้นฉันก็ให้เธอแพ้แบบยอมจำนน"
พูดจบ เธอก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรอีกครั้ง
ไม่ถึงห้านาที นอกฝูงชนก็มีเสียงคุ้นหูดังขึ้น
"พวกคุณมารุมกันทำไมที่นี่?"
ฉันได้ยินเสียง ก็แข็งทื่ออยู่กับที่
คุณหมอจันทร์จิราหัวเราะเบาๆ
"ผู้อำนวยการมาแล้ว เธอต้องรีบไสหัวออกจากโรงพยาบาลแล้ว"
ฝูงชนแยกทางให้
คุณพ่อเดินเข้ามา
คุณหมอจันทร์จิราพรวดพรีบเข้าไปใกล้
เสียงเธออ่อนหวานอ่อนโยน
"ท่านผู้อำนวยการ ท่านมาซะดี มีนักศึกษาฝึกงานคนนึง
ไม่เชื่อฟังคำสั่ง
มารบกวนที่นี่"
"บอกว่าต้องเจอท่านถึงจะยอมไป
ฉันทำอะไรไม่ถูกจริงๆ"
คุณพ่อเงยหน้าก็มองเห็นฉัน
คุณหมอจันทร์จิรายังพูดไม่หยุด
"ท่านผู้อำนวยการ
นักศึกษาแพทย์ฝึกหัดคนนี้ไม่สมควรเป็นหมอเลย
ไม่รู้ว่าพ่อแม่สอนมายังไง"
"ท่านต้องไล่เธอออก
ให้โรงพยาบาลทุกแห่งขึ้นบัญชีดำคนแบบนี้
คนแบบเธอ
ไม่สมควรเป็นหมอจริงๆ!"
คุณพ่อยิ้มแห้งๆ
"งั้นคุณก็บอกมาซิ ลูกสาวฉันไม่สมควรเป็นหมอตรงไหน?"