ตัวลูกสาวปลอมที่อยู่ในร่างอัลปาก้าบทที่ 1

ในวันครบรอบแต่งงาน ลูกชายวัยสามขวบของฉันให้ของขวัญเป็นอัลปาก้าตัวหนึ่ง

ฉันหันหลังกลับ แล้วส่งมันไปคณะละครสัตว์ทันที พร้อมหาคู่อัลปาก้าตัวผู้แข็งแรงให้มันหนึ่งตัว

เพราะฉันได้ย้อนกลับมาเกิดใหม่

ชาติที่แล้ว อัลปาก้าตัวนี้อ่อนโยนกับทุกคน ยกเว้นฉันคนเดียวที่มันพ่นน้ำลายใส่ทุกวัน

เพื่อไม่ให้ลูกเสียใจ ฉันพยายามเอาใจมันทุกทาง แต่ไม่มีอะไรดีขึ้น

สภาพจิตใจของฉันแย่ลงเรื่อยๆ เริ่มนอนไม่หลับ หูแว่ว กระทั่งทุกคืนยังฝันว่ามันวิ่งไล่พ่นน้ำลายใส่ฉัน

สามีหาว่าฉันใจร้าย ลูกชายก็รังเกียจว่าฉันคิดเล็กคิดน้อย สองพ่อลูกยิ่งสนิทกับอัลปาก้าตัวนั้นมากขึ้น

สุดท้ายฉันทนความทรมานไม่ไหว กินยานอนหลับทั้งขวดเพื่อจบชีวิตตัวเอง

หลังตาย วิญญาณของฉันลอยอยู่บนอากาศ แต่กลับเห็นร่างของตัวเองลุกขึ้นอีกครั้ง

ลูกชายร้องไห้พุ่งเข้าไปกอด “ฉัน”

“แม่ ในที่สุดแม่ก็ไม่ใช่อัลปาก้าแล้ว”

สามีก็ยิ้ม กอดทั้งสองคนไว้ในอ้อมแขน

“ดาว ลำบากเธอแล้วนะ ถ้าไม่ใช่เพราะต้องย้ายวิญญาณไปอยู่ในร่างที่แข็งแรง เธอก็คงไม่ต้องทนอยู่ในร่างอัลปาก้าตั้งสองปี”

ตอนนั้นฉันถึงรู้

ที่แท้อัลปาก้าตัวนั้นคือดาว ลูกสาวปลอมร่างอ่อนแอที่แย่งชีวิตฉันไปกว่ายี่สิบปี

วันครบรอบแต่งงาน

ฉันนั่งอยู่บนโซฟา มองลูกชายวัยสามขวบชื่อปั้นจูงอัลปาก้าสีขาวเข้ามา

ปั้นพูดเสียงใสแบบเด็กๆ

“แม่ครับ นี่ของขวัญของปั้น มันชื่อขนมต้ม”

นนท์ สามีของฉันเดินตามหลังมา ยิ้มอ่อนโยน

“ลูกเลือกอยู่นาน บอกว่าต่อไปเวลาคุณอยู่บ้านคนเดียวจะได้ไม่เหงา”

ฉันมองอัลปาก้าตัวนั้น

มันเอียงหัวมองฉัน สายตาเหมือนกำลังประเมินของชิ้นหนึ่งว่าใช้ได้หรือเปล่า

“ขอบใจนะลูก” ฉันย่อตัวลงลูบหัวปั้น “แม่ชอบมาก”

พูดจบไม่ทันไร

อัลปาก้าก็อ้าปาก

พรวด

น้ำลายสีเหลืองเขียวเลอะเต็มหน้าฉัน เหนียวหนืด ไหลลงมาตามสันจมูก

ฉันแค่หยิบทิชชูเปียกที่เตรียมไว้ขึ้นมา เช็ดหน้าอย่างใจเย็น

เพราะฉันได้เกิดใหม่แล้ว

ชาติที่แล้วมันก็เป็นแบบนี้

เจอหน้าฉันครั้งแรก มันก็พ่นน้ำลายใส่

ฉันคิดว่ามันคงตื่นสถานที่ เลยพยายามเอาใจสารพัดเพื่อไม่ให้ลูกเสียใจ

ป้อนอาหารป้อนน้ำเองทุกวัน พาเดินเล่น ซื้อขนม ซื้อของเล่น แต่งตัวให้สวยสะอาด

ไม่มีประโยชน์

มันยังพ่นใส่ฉันเหมือนเดิม

นนท์ลูบหัวมัน มันจะเอาหน้าถูมือออดอ้อน

ปั้นขี่หลังมัน วิ่งเล่นไปทั่วบ้านได้

แม้แต่แม่บ้านเข้าครัวมา มันก็ยังทักทายอย่างเป็นมิตร

มีแค่ฉัน

เห็นหน้าก็พ่น

พ่นใส่หน้า ใส่ตัว ใส่ชามข้าว

ฉันหลบไม่เคยพ้น

พอฉันเสนอให้ส่งมันไปอยู่ที่อื่น ลูกก็ร้องไห้งอแง

“แม่ต้องทำไม่ดีกับมันแน่ๆ ขนมต้มไม่เคยพ่นใส่ปั้นเลย”

นนท์ก็รำคาญมาก

“คุณจะใจแคบอะไรกับอัลปาก้าตัวเดียว ลูกตั้งใจให้ของขวัญคุณนะ ใจกว้างหน่อยไม่ได้หรือไง”

ฉันทนอยู่สองปีเต็ม

กลางวันหูแว่ว ได้ยินเสียง “พรูด” อยู่ตลอด

กลางคืนก็นอนไม่หลับ แค่หลับตาก็ฝันว่าอัลปาก้าวิ่งไล่พ่นน้ำลายใส่

ฉันไปโรงพยาบาล หมอกลับบอกว่าร่างกายไม่เป็นอะไร เป็นปัญหาทางใจ

สามีกับลูกยิ่งรังเกียจฉัน

แม้แต่กลับบ้านพ่อแม่แท้ๆ พวกเขาก็พาแต่อัลปาก้าตัวนั้นไป ทิ้งฉันไว้ที่บ้าน

สุดท้ายฉันทนไม่ไหว จบชีวิตตัวเองด้วยความสิ้นหวัง

ตอนนั้นเองฉันถึงรู้ว่า ในร่างอัลปาก้ามีวิญญาณของดาวอยู่

ตั้งแต่เด็กดาวป่วยง่าย ร่างกายอ่อนแอ ทั้งบ้านเลี้ยงดูเหมือนของล้ำค่า

ส่วนฉันถูกพากลับเข้าตระกูลมั่งคั่ง ทุกคนกลับรังเกียจว่าฉันบ้านนอก ไร้มารยาท

มีแค่นนท์ที่ไม่รังเกียจฉัน แต่งงานกับฉัน มอบบ้านให้ฉัน

ฉันเคยคิดว่าเขารักฉันจริง

ที่แท้เขาแค่ต้องการร่างกายแข็งแรงของฉัน เพื่อใช้เป็นภาชนะให้ดาว

แม้แต่ลูกชายที่ฉันอุ้มท้องสิบเดือนและรักเหมือนชีวิต ก็เกิดจากแผนของนนท์ที่แอบใช้ไข่ของดาว

พ่อแม่แท้ๆ ของฉันก็รู้เรื่องทั้งหมด

เหตุผลที่พวกเขาคอยกดดันและทำร้ายจิตใจฉัน ก็เพื่อสร้างสถานการณ์ให้ฉันรักนนท์เร็วขึ้น

ทุกครั้งที่อัลปาก้าพ่นน้ำลายใส่ฉัน วิญญาณของดาวก็แทรกเข้ามาในร่างฉันอีกหนึ่งส่วน

ผ่านไปสองปี พวกเขาสมปรารถนา

พอลืมตาอีกครั้ง ฉันกลับมายังวันครบรอบแต่งงานวันนี้

นนท์เห็นสภาพฉันแล้วดูอึดอัด

ปั้นหน้าบึ้ง ปัดมือฉันออก

“แม่ทำให้ขนมต้มตกใจ”

พูดจบเขาก็กอดคออัลปาก้า ปลอบมันอย่างใจเย็น

อัลปาก้าก็ถูหัวเขาอย่างสนิทสนม แถมยังเหลือบมองฉันด้วยสายตาท้าทาย

ฉันยิ้ม

“ในเมื่อมันไม่ชอบแม่ แม่คงเลี้ยงมันไม่ดี งั้นส่งกลับไปดีไหม”