ฝันนั้นที่เป็นจริง

ความรักของฉันจบลงตอนอายุสิบสี่ปี

ความฝันของฉันพังทลายแบบไม่เหลือชิ้นดี

อนาคตของฉันมืดหม่น และเปลี่ยวเหงาสิ้นเชิง

ท้องฟ้าที่เคยเห็นหม่น มืดลงแบบไม่น่าเชื่อ

เพียงเพราะ...ผู้ชายที่ฉันแอบชอบมาเกือบสองปีเต็ม มีคนสนิทข้างกาย

หัวใจของฉันร้าวราน สิ้นหวังและหดหู่

ฉันร่ำไห้ไม่ต่างอะไรกับคนเสียสติ บอกใครไม่ได้สักคนเรื่องสาเหตุที่ทำให้ฉันฟูมฟายเช่นนั้น

หลังจากตั้งสติได้ ฉันก็ตั้งใจ...จากนี้ไป ฉันจะไม่มีทางเสียน้ำตา หรือหลงรักใครอีก

ฉันคงไม่มีวันมีความสุขอีกแล้ว ฉันฝังความทรงจำนั่นไว้ในส่วนที่ลึกที่สุด